กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ลู่อิ้งเชินก้มตัวลง แขนหนึ่งสอดเข้าใต้ไหล่ของเธอ อีกแขนช้อนใต้ข้อพับขา ซ่งหรานร้องอุทานออกมา ร่างก็ลอยพ้นเตียงไปแล้ว
สองมือของเธอคว้าไปในอากาศอย่างไร้ทิศทาง ก่อนจะคว้าเข้าที่ชายเสื้อของลู่อิ้งเชินตามสัญชาตญาณ
“เธอจะทำอะไรน่ะ! ฉันเองก็ทำได้…”
“ทำได้อะไร” ลู่อิ้งเชินก้มมองเธอ แขนทั้งสองประคองไว้อย่างมั่นคง ราวกับอุ้มของที่เบาหวิว “หมอบอกแล้วว่าเธอยังเดินไม่ได้”
จวงเลี่ยงหัวเราะขึ้นมา “ผมลืมไปเลย แค่แขนพี่เชินแขนเดียวก็อุ้มเธอขึ้นได้แล้ว จะต้องใช้เปลหามอะไรกัน! ถูกใจผมจริง ๆ!”
ซ่งหรานเงยหน้าขึ้นค้อนเขา “นายก็เข้าข้างเขาตลอดเลยนะ”