กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ซ่งหรานยังคงอยู่ในท่าทางเดิมตอนที่เขาออกไป พอได้ยินเสียงขยับเขยื้อน เธอจึงเปิดเปลือกตาขึ้นนิด ๆ ดวงตาคู่นั้นสว่างใสอยู่ในค่ำคืน ไม่มีความง่วงแม้แต่น้อย
“ทำไมยังไม่นอน” ลู่อิ้งเชินถามเสียงเบา
“ฉันนอนอยู่ที่นี่ทั้งวัน จะไปง่วงเร็วขนาดนั้นได้ยังไง” ซ่งหรานพูดไม่ออก ตอนนี้เธอถือว่ารู้แล้วว่าคนป่วยทรมานแค่ไหน
หลังจากตื่นขึ้นมาก็มีแต่กินกับนอน เสียแต่ว่าไม่มีใครนอนได้ 24 ชั่วโมงทั้งวันหรอก
ลู่อิ้งเชินจัดการตัวเองจนสะอาดเรียบร้อย คิ้วและดวงตาภายใต้แสงจากโคมเล็กที่หัวเตียงทำให้เหลี่ยมมุมอ่อนโยนลงหลายส่วน
สายตาของซ่งหรานหยุดอยู่บนใบหน้าเขานานอยู่พักหนึ่ง