กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ลู่อิ้งเชินก็เช่นกัน เขาจ้องมองเธอด้วยดวงตาที่แดงก่ำ ราวกับกลัวว่าภาพตรงหน้าจะเป็นเพียงภาพลวง
โคมไฟเล็กหัวเตียงในห้องผู้ป่วยเปิดอยู่ แสงสีเหลืองอบอุ่นสาดกระจายอย่างสม่ำเสมอบนใบหน้าของซ่งหราน
เธอผอมลงมาก เส้นกรามดูแหลมกว่าเมื่อครั้งก่อนที่เจอกัน ผิวหน้าขาวจนแทบโปร่งใส แม้แต่เส้นเลือดสีเขียวอ่อนบนเปลือกตาก็ยังมองเห็นได้ราง ๆ มีเพียงริมฝีปากที่ยังเหลือสีอ่อน ๆ อยู่เล็กน้อย ราวกับเพิ่งถูกน้ำอุ่นชโลม
สายตาของลู่อิ้งเชินพลันหยุดนิ่งอยู่ตรงนั้น
เขานิ่งไม่ไหวติงอยู่ครู่ใหญ่
ซ่งหรานถูกเขาจ้องมองเช่นนั้น ทั้งตัวก็รู้สึกเก้อเขินแปลก ๆ จู่ ๆ ก็ย่นจมูกขึ้นมา
“ลู่อิ้งเชิน คุณไม่ได้อาบน้ำมากี่วันแล้ว”