กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ลู่อิ้งเชินหันหน้าเอียงมา
แสงไฟเพดานระเบียงทางเดินสว่างขาวโพลนกดลงบนขมับเขา เผยให้เห็นรอยเปื้อนโคลนหลายเส้นที่ยังไม่ได้ล้าง ราวกับขี้เถ้าที่ติดอยู่บนใบหน้า
ลำคอเขาขยับนิดหนึ่ง เสียงต่ำจนมีแค่สองคนที่ได้ยิน “ตัวผมมีกลิ่นไหม”
จวงเลี่ยงชะงัก
เขาลืมตามองลู่อิ้งเชินตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกรอบ
กลิ้งอยู่ในภูเขาหลายวันหลายคืน เหงื่อออกแล้วออกอีก โคลนคาวจากหาดทรายริมน้ำ น้ำคั้นจากหญ้าป่า และคราบเลือดที่ติดอยู่ตรงปลายแขนเสื้อซึ่งถูกหนามฉีกขาด แบบนี้จะไม่มีกลิ่นได้ยังไง
แต่จวงเลี่ยงฉีกปากยิ้ม ฝืนเบียดรอยยิ้มออกมา “พี่เชิน นี่มันกลิ่นอะไรกัน นี่มันกลิ่นอายความเป็นชาย ไม่ใช่กลิ่นเหม็น”