กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ลู่อิ้งเชินแทบจะก้าวลงจากรถในเวลาเดียวกัน วิ่งตรงเข้าโรงพยาบาลไปเลย
แค่เพิ่งมาถึงโซนผู้ป่วยใน ก็เห็นกู้เหยียนนั่งอยู่บนม้านั่งหน้าประตู
เป็นกู้เหยียนจริง ๆ
กู้เหยียนเห็นพวกเขาแล้วอย่างชัดเจน แต่ก็ไม่หลบ กลับยืนอยู่เฉย ๆ ด้วยสีหน้ายิ้มไม่ยิ้ม ราวกับตั้งใจมารออยู่ที่นี่โดยเฉพาะ
ลู่อิ้งเชินไม่คิดว่าจะได้เจอกู้เหยียนที่นี่ ในความมืดดำสนิทนั้น กู้เหยียนยืนหันหลังให้แสง ครึ่งใบหน้าซ่อนอยู่ในเงามืด มีเพียงดวงตาคู่นั้นที่สว่างจนแทบแทงใจ
แต่มันก็แค่ไม่กี่วินาทีเท่านั้น