กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“คุณกำลังทำอะไรอยู่ ทำไมถึงลงไม้ลงมือตัวเองล่ะ” เสี่ยวฟางขยับเข้าไปครึ่งก้าว ก่อนจะรู้สึกว่าคำถามของตัวเองเสียมารยาทเกินไป “เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า”
หลังพูดจบ สายตาของเขาก็เหลือบไปยังประตูห้องที่ปิดอยู่โดยไม่รู้ตัว ก่อนจะรีบชักกลับมาหยุดอยู่ที่มือของกู้เหยียนซึ่งยังไม่ทันลดลง
“ไม่มีอะไร”
เสี่ยวฟางยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล เขากลืนน้ำลายดังอึก ก่อนจะรวบรวมความกล้าเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “ผู้การกรม คุณคงไม่ได้ทำอะไรสหายซ่งอยู่ข้างในหรอกนะ…”
เขาไม่กล้าพูดประโยคครึ่งหลังออกมา เพียงใช้สายตาเหลือบมองใบหน้าของกู้เหยียนไปมา
กู้เหยียนขมวดคิ้ว ยืดตัวตรงขึ้น “นายกำลังพูดบ้าอะไร”