กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
แต่กลางเขาอันกว้างใหญ่ เธอก็ฝืนต่อไปไม่ไหวแล้ว ในตอนที่กำลังอยู่กึ่งกลางระหว่างขึ้นและลง เธอมองเห็นถนนบนเขา เห็นไฟหน้ารถที่ค่อย ๆ ใกล้เข้ามา จึงกลิ้งลื่นไถลลงจากเนินเขาไป
ที่แท้รถคันนั้นก็หยุดลงจริง ๆ
เมื่อซ่งหรานคิดมาถึงตรงนี้ ลมหายใจที่กลั้นค้างอยู่ในอกมาโดยตลอดจึงค่อย ๆ ผ่อนคลายลง
ในที่สุดก็ไม่เป็นอะไรแล้ว
“สหาย?” พยาบาลเรียกเธอ แล้วส่งแก้วในมือมาให้ “อย่าเพิ่งขยับ หัวคุณกระแทกมาไม่น้อยเลย ตามตัวก็มีบาดแผลเต็มไปหมด แถมเท้ายังหัก เดินไม่ได้ ตอนนี้ยังไม่ต้องรีบลุก รอสามีคุณกลับมาก่อนค่อยว่ากัน”
ปลายลิ้นของซ่งหรานเลียริมฝีปากที่แห้งแตก ลำคอของเธอแสบร้อนอย่างหนัก