กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ร้อนลวกไหม”
“ไม่หรอก แค่ไม่ได้กินอะไรมานานเกินไปหน่อย ยังไม่ค่อยชิน”
“งั้นก็ค่อย ๆ กิน”
กู้เหยียนไม่ได้พูดอะไรอีก ทั้งสองคนคนหนึ่งป้อน อีกคนหนึ่งกิน ไม่นานก็จัดการโจ๊กหมดไปหนึ่งชาม
ซ่งหรานเองก็รู้สึกว่าร่างกายสบายขึ้นเล็กน้อย
จริงด้วย ไม่ว่าอย่างไรก็สู้การได้กินข้าวหนึ่งชามแล้วรู้สึกมีเรี่ยวแรงขึ้นไม่ได้
หลังจากกินเสร็จ หมอหลี่ก็ผลักประตูเข้ามา พอเห็นกู้เหยียนอยู่ในห้องด้วย ดวงตาของเขาก็โค้งขึ้นก่อน