กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ซ่งหรานบนเตียงยังคงหมดสติ แม้แต่ขนตาก็ไม่กระดิก
กู้เหยียนเบือนหน้าไป มองออกไปนอกหน้าต่างแวบหนึ่ง
เขาหันกลับมามองซ่งหรานอีกครั้ง คิ้วขมวดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
บนเส้นทางกลางเขารกร้างแบบนี้ เธอจะล้มจนมีสภาพเช่นนี้เพียงลำพังได้อย่างไร?
ใครกันที่บีบให้เธอต้องตกอยู่ในสภาพนี้?
ในหัวของเขายุ่งเหยิงไปหมด ราวกับมีใครยัดก้อนสำลีชุ่มน้ำเข้าไปทั้งก้อน ทั้งหนักทั้งอึดอัด
ไม่นานนัก ก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นนอกห้องผู้ป่วย จากไกลเข้ามาใกล้ ก่อนจะหยุดลงที่หน้าประตู
ประตูถูกเคาะเบา ๆ สองครั้ง
กู้เหยียนลุกขึ้นจากข้างเตียง ก้าวเท้าเบาอย่างยิ่ง ราวกับกลัวเสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นจะทำให้คนบนเตียงตกใจ