กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ช่วงหลายวันที่ผ่านมา ซ่งหรานไม่ได้กินไม่ได้นอน ทั้งหนาวทั้งหวาดกลัว แค่ฝืนทนจนถึงกลางคืนแล้วตะโกนร้องขอความช่วยเหลือออกมาได้หลายครั้ง ก็เท่ากับเอาชีวิตเข้าแลกแล้ว
ยิ่งตกลงมาจากเนินสูงขนาดนี้ เธอจะยังมีแรงเดินไปถึงถนนด้วยตัวเองได้อย่างไร
เรื่องนี้เขารู้ดีกว่าใคร
ลู่อิ้งเชินหลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนจะเก็บรองเท้าข้างนั้นใส่อ้อมอกอย่างระมัดระวัง วางแนบไว้กับเสื้อเชิ้ตด้านในเครื่องแบบทหาร
“มีคนช่วยเธอไป นี่เป็นความเป็นไปได้เดียว” เขาพูดด้วยเสียงต่ำจนแทบจะเหมือนพูดให้ตัวเองฟัง