กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ฟ้าค่อย ๆ สว่างขึ้น
หมอกบนภูเขายังสลายไปไม่หมด มันขาวโพลนปกคลุมอยู่กลางเขา เงาต้นไม้ถูกแสงยามเช้าตัดเป็นริ้วเล็ก ๆ ทอดสลับกันลงบนพื้น
จวงเลี่ยงยืดตัวขึ้นจากก้อนหินที่นูนขึ้นมา ยกมือเช็ดหน้า ก่อนถ่มน้ำลายที่ปนเม็ดทรายละเอียดออกมาเสียงดัง
“นี่มันบ้าอะไรกันวะ!” เสียงของเขาแหบพร่าจากการตะโกนมานาน ทุกถ้อยคำเสียดสีราวกับกรวดทรายขัดผ่านแผ่นเหล็ก “คนดี ๆ หายไปทั้งคน ทำไมถึงหาไม่เจอ?”
สมาชิกหน่วยหลายคนกระจายกันอยู่โดยรอบ พวกเขาค้นหาตลอดทั้งคืนจนฟ้าสว่างเต็มที่
เสื้อผ้าทั่วร่างเปื้อนโคลน ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยดำเป็นทาง ๆ ดวงตาฉายความเหนื่อยล้าอย่างหนักอึ้ง