กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
สุดท้ายเป็นสมาชิกทีมที่อายุมากกว่าหน่อยเงยหน้าขึ้น เอามือสองข้างป้องปากตะโกนขึ้นไปบนลาดเขา “สหายจวง! ไม่ใช่สหายซ่ง! เป็นผู้ชาย!”
ลมฉีกคำพวกนั้นให้กระจัดกระจาย จวงเลี่ยงอยู่บนลาดเขาดูเหมือนฟังไม่ชัด ตะโกนอีกครั้ง “แกว่าอะไรนะ! พี่สะใภ้หรือเปล่า! แกพูดให้ชัด ๆ หน่อยสิวะ!”
“ไม่ใช่!” สมาชิกทีมคนนั้นตะโกนสุดเสียง จนเสียงในลำคอแตกพร่า “เป็นผู้ชาย!”
เสียงของจวงเลี่ยงที่ส่งลงมาอีกครั้งเปลี่ยนโทนไปทั้งหมด ราวกับมีใครไปบิดมันออกมาจากลำคอของเขา “ทำไมถึงเป็นไอ้เวรนั่น! แล้วจะไปสนมันทำไมวะ! พี่สะใภ้ล่ะ! ซ่งหรานล่ะ!”
ไม่มีใครตอบเขา