กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ถัดลงไปกว่านั้นคือความมืดทึบที่มองไม่เห็นก้น ราวกับปากมหึมาที่แตกออกมาจากใต้ดิน กลืนแสงทั้งหมดลงไป
“คนอยู่ไหน?” เขาถาม
เสียงไม่ดัง แต่กลับเหมือนแส้ฟาดลงบนหลังของทุกคน
ชายฉกรรจ์หลายคนเช็ดเหงื่อบนใบหน้า แล้วรีบเดินเข้ามา “สหายลู่ พอพวกผมรีบมาถึง คนก็ตกลงไปแล้ว พอพวกผมเห็นก็ไม่ทันการณ์แล้ว”
จวงเลี่ยงยืนอยู่ข้างหลัง สองขาอ่อนแรงราวกับเส้นบะหมี่
ตกจากที่สูงขนาดนี้ สภาพจะเหลือเป็นอย่างไรได้?
พวกเขาเหลืออีกแค่ก้าวเดียว ใกล้จะพบตัวคนแล้ว ทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น?
เขาทำเสียงหนักลง สายตาคมกริบราวกับมีดจ้องเขม็งไปที่ใบหน้าของหัวหน้าหน่วยร่างสูง “ยังยืนทำอะไรอยู่! ไม่รีบไปช่วยคนอีก!”