กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เขาก้าวบีบเข้ามาหนึ่งก้าว ซ่งหรานก็ถอยหลังหนึ่งก้าว
ดินริมเนินยิ่งร่วนซุยขึ้นเรื่อย ๆ ทุกครั้งที่เธอขยับ เศษดินก็ร่วงกราวลงไปด้านล่าง
ลมพัดเส้นผมของเธอจนยุ่งเหยิง มีบางปอยแนบติดหน้าผากที่ชุ่มเหงื่อจนดำขลับเป็นประกาย ยิ่งขับให้ใบหน้าซีดขาวขึ้นกว่าเดิม จนแทบมองไม่เห็นสีเลือดบนริมฝีปาก
เสียงของหน่วยลาดตระเวนใกล้เข้ามาเต็มทีแล้ว ด้านหลังพุ่มไม้ยังมีเสียงฝีเท้าดังขึ้นอีกระลอก
“อยู่ตรงริมแม่น้ำ! เร็วเข้า!”
“ตรงนั้นมีคน!”
สีหน้าของพี่จางเปลี่ยนไป เขารู้ดีว่าหากยังไม่ลงมือก็จะไม่ทันการ จึงคำรามเสียงต่ำแล้วฟันมีดใส่ซ่งหราน
“ฉันจะฆ่าแก!”
แสงคมมีดผ่าความมืดของราตรี ฟันตรงเข้าใส่ข้างใบหน้าของเธอ
ซ่งหรานไม่หลบ