กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
โคลนกระเด็นใส่ดวงตาของพี่จางเต็ม ๆ
เขาร้อง “อ๊าก!” มีดหลุดจากมือ ยกมือปิดหน้าแล้วถอยหลัง
ซ่งหรานรวบรวมแรงทั้งหมดที่มี ยกเท้าทั้งสองข้างขึ้นแล้วถีบเข้าใต้เอวของเขาเต็มแรงจนพี่จางหงายหลังล้มลง
เหอไฉยังไม่ทันตั้งตัว ซ่งหรานก็ลุกขึ้นจากพื้นแล้ว ขาทั้งสองข้างทั้งชาและแข็งทื่อ ราวกับกำลังเหยียบอยู่บนเข็มนับล้านเล่ม
เธอไม่สนใจพวกเขาอีก วิ่งหนีอย่างบ้าคลั่ง พลางตะโกนร้องขอความช่วยเหลือไม่หยุด
“บ้าเอ๊ย รีบตามไปสิ!” พี่จางนอนอยู่บนพื้น ใช้แขนเสื้อเช็ดดวงตาอย่างเอาเป็นเอาตาย โคลนผสมเศษหญ้าเปรอะเต็มใบหน้า เขาเช็ดไปพลางแผดเสียงร้องไปพลาง “เหอไฉ! แกจับเธอไว้ให้ได้! จับนังผู้หญิงสารเลวนั่นไว้!”