กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“โจวหว่านชิวจัดการฉันไม่ได้ ก็ไปหาคนโง่ ๆ อย่างนายมาสักคน ไม่คิดว่านายจะเชื่อฟังเธอจริง ๆ”
ตอนที่ซ่งหรานพูดแบบนั้น มุมปากของเธอยังยกขึ้นนิด ๆ
รอยยิ้มนั้นจางจนแทบมองไม่เห็น แต่กลับเหมือนเข็มเล่มหนึ่ง เสียบเข้าไปตรงจุดที่เจ็บที่สุดของพี่จางพอดี
“นายว่าไงนะ……”
เสียงของพี่จางกลิ้งออกมาจากลำคอ หยาบและหนักอึ้ง ราวกับมีอะไรไปติดขัดอยู่
“ฉันบอกว่านายโง่ นายดูไม่ออกหรือว่าโจวหว่านชิวเกลียดฉันมาก? ตัวโจวหว่านชิวเองไม่กล้าลงมือ กลัวจะติดคดี สุดท้ายนายกลับไปเป็นมีดให้เธอ” เสียงของซ่งหรานต่ำและช้า “แล้วก็นายด้วย!”
สายตาของซ่งหรานมองไปที่เหอไฉ “พวกเขาบอกนายบ้างไหมว่าฉันเป็นใคร?”