กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ยิ่งไปกว่านั้น…”
ลู่เจิ้นตงพูดสั้น ๆ อยู่สองสามประโยค พอพูดถึงประเด็นสำคัญ เขาก็ขยับเข้าไปกระซิบข้างหูพ่อลู่ เสียงเบาจนแทบเหลือเพียงเสียงลม
พ่อลู่นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง
รอยย่นบนใบหน้าของเขาตึงขึ้นทีละริ้ว ราวกับร่องลึกที่ถูกสลักด้วยมีด ผ่านไปนานกว่าจะเค้นคำหนึ่งออกมาจากลำคอ “นายพูดว่าอะไรนะ? เธอกลับ…”
ท้ายที่สุดเขาก็ไม่อาจเอ่ยชื่อนั้นออกมาได้ เพียงรู้สึกว่าเลือดพุ่งขึ้นไปถึงศีรษะ ขมับเต้นตุบ ๆ
ลู่เจิ้นตงมองไปยังที่ไกล ๆ แวบหนึ่ง ก่อนจะดึงสายตากลับมาแล้วลดเสียงลงอีก “พ่อ ตอนนี้พวกเราก็อาจมีปัญหาเหมือนกัน ผมรู้สึกว่าเรื่องนี้มุ่งเป้ามาที่พวกเรา”