กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ถึงตอนนั้นใครจะไปรับอาหรานกลับมา? ถ้าพ่อล้มลงไป แล้วเด็กจะทำยังไง? อาหรานจะทำยังไง?” เสิ่นชิงกัดริมฝีปาก เสียงเบาลง แต่กลับฟังดูจริงใจยิ่งกว่าเดิม “พ่อควรใส่ใจสุขภาพตัวเอง อย่าเอาชีวิตไปแลก อีกอย่างน้ำร้อนก็ต้มเสร็จแล้ว ถ้าไม่ใช้ก็เสียของ ฟืนไม่ต้องเสียเงิน แต่แรงงานไม่ต้องเสียแรงหรือไง?”
เธอบ่นพึมพำไม่หยุด พลางยกมือขึ้นขณะพูด ราวกับจะไล่คนเข้าไปในห้อง มือข้างนั้นโบกไปมาในอากาศสองครั้ง สุดท้ายก็ไม่กล้าผลักเขาจริง ๆ เพียงแกว่งอยู่ข้างแขนของเขาเบา ๆ ก่อนจะตกลงข้างลำตัวอีกครั้ง ปลายนิ้วขยำชายเสื้อโดยไม่รู้ตัว