กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ลู่อิ้งเชินไม่ได้พูดอะไร
รูม่านตาของเขาหดเล็กลงอย่างรุนแรง ราวกับปลายเข็มทิ่มแทงเข้าไปในแสงสว่าง ไอเย็นทั่วร่างพลันกดต่ำลง กลับยิ่งขับให้เขาดูน่าหวาดหวั่นจากความเงียบงัน
ลู่เจิ้นตงมองท่าทางของเขาแล้วถามว่า “เรื่องนี้ คุณมองยังไง?”
“ในใจคุณมีความคิดอะไรบ้างไหม?”
ลู่อิ้งเชินไม่ได้รีบตอบ เขาเงยหน้ามองลู่เจิ้นตง แววตาคู่นั้นลึกและยาวนาน ราวกับต้องการพลิกดูอีกฝ่ายตั้งแต่ข้างในจนถึงข้างนอก