กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ชัด ๆ ก็เป็นพ่อลูกแท้ ๆ ด้วยกัน เหตุใดจึงหาคำอ่อนหวานมาพูดกันสักประโยคไม่ได้เลย
คนหนึ่งกลัวลูกชายเป็นอันตราย อีกคนกลัวลูกสะใภ้เป็นอันตราย พูดให้ถึงที่สุดก็ล้วนร้อนใจเพื่อคนในครอบครัวของตัวเองทั้งนั้น แต่พอเอ่ยปากทีไรกลับแทงเข้าไปกลางใจอีกฝ่ายทุกที
ลู่เจิ้นตงหันไปมองลู่อิ้งเชิน เห็นเขาก้าวเท้ามุ่งไปทางประตูบ้านแล้ว แผ่นหลังตึงเหมือนธนูที่ถูกดึงจนสุดสาย ชายเครื่องแบบทหารถูกลมพัดปลิวขึ้น แล้วก็ร่วงลงอย่างอ่อนระโหยแต่แข็งทื่อ
“อาเชิน!” ลู่เจิ้นตงก้าวตามไปไม่กี่ก้าว พื้นรองเท้าเหยียบผ่านใบไม้แห้งบนพื้นดังกรอบแกรบเบา ๆ “นายรอก่อน ผมยังมีเรื่องจะบอกนาย เป็นเรื่องของอาหราน”