กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ผมรับรองว่าจะไม่กระทบคุณ!” เขาพูดพลางยืดตัวออกจากอ้อมแขนของลู่อิ้งเชิน ใบหน้าเล็กเกร็งแน่น “ผมสาบาน ผมจะไม่ร้องไห้ ไม่งอแง แล้วก็จะไม่ขอให้คุณอุ้ม ผมจะติดตามคุณไปเฉย ๆ ได้ไหมครับ?”
พอพูดถึงท้ายประโยค เสียงของเขาก็เริ่มสะอื้นเล็กน้อย น้ำเสียงช่วงท้ายอ่อนยวบลง ราวกับกำลังจะร้องไห้แต่พยายามอดกลั้นสุดชีวิต
ลู่อิ้งเชินมองเขา มองดวงตาคู่นั้นที่คล้ายตนเองอยู่เจ็ดแปดส่วน ภายในดวงตาคู่นั้นมีม่านน้ำบาง ๆ เอ่อคลอ สั่นไหวไปมาแต่ยังไม่ยอมร่วงลง
หัวใจของเขาปวดแปลบขึ้นมาเป็นระลอก
“ตอนนี้พ่อยังรับปากลูกไม่ได้” เขาพูด “เพราะยังไม่แน่ใจว่าคนร้ายมีอาวุธลับอะไรหรือเปล่า ถ้ายืนยันได้ว่าไม่มี พ่อจะพาลูกไปด้วย ดีไหม?”