กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
รูม่านตาของลู่อิ้งเชินหดเล็กลงอย่างฉับพลัน เขาหันหลังแล้วมุ่งตรงไปยังทางลับทันที
“อาเชิน!”
ลู่เซี่ยงหลินตะโกนเรียกหนึ่งครั้ง แต่ลู่อิ้งเชินกระโดดลงไปแล้ว
บันไดหินทั้งคับแคบและลื่น ลู่อิ้งเชินไม่ได้เปิดไฟฉายด้วยซ้ำ เขาเพียงใช้มือพยุงกำแพงอิฐไว้ ส่วนคนด้านหลังเปิดไฟฉายไล่ตามจนแทบไม่ทัน ลำแสงส่องส่ายไปมาในอุโมงค์ทางเดิน ทำให้แผ่นหลังของคนที่เร่งฝีเท้าอยู่ด้านหน้าปรากฏเลือนรางสลับชัดเจน
ลู่อิ้งเชินไม่รู้ว่าตัวเองวิ่งมานานเท่าไร
เบื้องหน้าจากเดิมที่มืดสนิท ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีเทา ก่อนที่สีเขียวหม่นของขุนเขาและป่าเขาจะค่อย ๆ แผ่เข้ามา
เขาพุ่งออกจากถ้ำใต้ดิน ทะลุเข้าไปในป่าทึบผืนหนึ่ง
ฟ้าเพิ่งเริ่มสางได้ไม่นาน หมอกยามเช้ายังไม่จางหายดี