กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ลู่อิ้งเชินยืดตัวขึ้น สายตามองไปยังสองทิศทางของทางแยกสลับกันชั่วครู่ เขาหันไปมองจวงเลี่ยง น้ำเสียงเย็นและชัดเจน “จวงเลี่ยง นายพาสองคนไปทางขวา ดูว่าทางนี้ไปถึงไหน”
จวงเลี่ยงไม่พูดอะไรอีก เขาสะบัดหัวไปทางลูกทีมสองคนข้างหลัง “ตามผมมา”
ลู่อิ้งเชินไม่มองไปทางนั้นอีก เขาหันตัวขึ้นบันไดหิน
บันไดหินแคบมาก พอให้ผ่านได้ทีละคน ผนังอิฐสองข้างมีตะไคร่บาง ๆ ขึ้นอยู่ สัมผัสแล้วลื่นและเย็นยะเยือก
ลู่เซี่ยงหลินตามมาติด ๆ แสงไฟฉายส่องจากข้างลำตัวลู่อิ้งเชินขึ้นไป เผยให้เห็นรอยเท้าที่วุ่นวายยิ่งขึ้นบนบันไดหิน
“รอยพวกนี้มีทั้งขึ้นและลง” ลู่เซี่ยงหลินพูด “ดูไม่เหมือนเดินผ่านแค่ครั้งเดียว”