กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
พอเขาพูดมาถึงตรงนั้น ดวงตาก็เบิกโพลงขึ้นมาทันที เขาหันไปมองลู่อิ้งเชิน ริมฝีปากขยับเล็กน้อย แต่ไม่กล้าพูดต่อ
ลู่อิ้งเชินยังยืนอยู่ที่เดิม แดดสาดลงมาบนลานกรวดริมน้ำ โอบครึ่งตัวเขาไว้ในแสง แต่ดวงตาคู่นั้นยังเย็นเยียบ ราวกับความหนาวชื้นในส่วนลึกของคุ้งน้ำที่ไม่เคยละลาย
“โจวหว่านชิว”
สองคำนี้หลุดออกมาจากปากลู่อิ้งเชิน ราวกับก้อนหินสองก้อนตกลงไปในแม่น้ำ จมลงไปอย่างอึมครึม
จวงเลี่ยงอ้าปากค้าง ครึ่งวันก็ยังปิดไม่ลง “โจวหว่านชิว? เธอจะเป็นไปได้ยังไง? ไม่ใช่หรือที่ว่าครั้งนี้เกี่ยวข้องกับพวกสายลับศัตรู? โจวหว่านชิวไม่ใช่ครอบครัววีรชน...”