กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ต้นตีนตุ๊กแกเหล่านั้นขึ้นหนาทึบมาก เลื้อยจากโคนกำแพงขึ้นไปจนถึงครึ่งหนึ่งของกำแพง ใบไม้ทับซ้อนกันเป็นชั้น ๆ ห่อหุ้มกำแพงทั้งด้านไว้อย่างมิดชิด
ลู่อิ้งเชินจ้องกำแพงที่ปกคลุมด้วยต้นตีนตุ๊กแก ก่อนถามขึ้นกะทันหันว่า “บ้านข้าง ๆ มีคนอาศัยอยู่ไหม”
เสียงของเขาไม่ดังนัก แต่กลับเหมือนก้อนหินที่ถูกโยนลงไปในอากาศอันตึงเครียดอยู่แล้ว ทำให้คนที่อยู่ตรงนั้นต่างชะงักไป
เสี่ยวหลี่เพิ่งถูกตำรวจเฉินเตือนไป เดิมทีตั้งใจแน่วแน่ว่าจะไม่พูดมากอีก แต่พอได้ยินคำถามนี้ ความไม่ยอมรับในใจก็พลุ่งขึ้นมาอีกครั้ง