กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“เวลาผ่านไปยี่สิบสี่ชั่วโมงแล้ว” เสียงของลู่เซี่ยงหลินเบาราวกับกำลังพูดกับตัวเอง “นี่คือช่วงเวลาทอง”
ลู่เซี่ยงหลินกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ทว่าทหารหนุ่มที่อยู่ข้าง ๆ อดพูดแทรกเบา ๆ ไม่ได้ “นานขนาดนี้แล้ว ผู้เสียหายจะ…”
ทหารคนนั้นพูดไปได้ครึ่งหนึ่งก็ตระหนักว่าคำพูดนี้ไม่เป็นมงคล เสียงจึงค่อย ๆ เบาลง สุดท้ายแทบจะกลืนกลับลงไป
“หรือว่าเธอจะถูกแยกย้ายส่งต่อไปหลายครั้งแล้ว หรือไม่ก็…”
“เป็นไปไม่ได้!”
เสียงเย็นเยียบเสียงหนึ่งดังพาดผ่านมาจากปากตรอก ทุกถ้อยคำราวกับถูกแช่อยู่ในน้ำแข็ง ก่อนจะกระแทกลงบนพื้นยามเช้าอย่างแข็งกระด้าง
สายตาของทุกคนหันไปทางนั้นพร้อมกัน