กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ฉันไม่เข้าใจว่าคุณพูดอะไร” น้ำเสียงของเขาเริ่มสั่นพร่า ราวกับต้องใช้แรงมหาศาลกว่าจะเค้นเสียงออกมาจากลำคอได้ “เมื่อคืนฉันไม่ได้อยู่ในเมืองจริง ๆ …ฉัน ฉันไม่เคยเจอผู้หญิงคนนั้น”
ลู่เซี่ยงหลินจ้องเขาโดยไม่ตอบอะไร
ห้องสอบสวนเงียบไปหลายวินาที มีเพียงเสียงกระแสไฟในหลอดไฟกับเสียงนกร้องที่ดังแว่วมาจากนอกหน้าต่างเป็นครั้งคราว
“ดี” ลู่เซี่ยงหลินยืดตัวขึ้น น้ำเสียงเย็นลง เย็นเยียบราวกับสายลมที่พัดพาเกล็ดน้ำแข็งอยู่ตามร่องกำแพง “อย่าคิดว่าไม่พูดแล้วจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น ตอนนี้ยังหาซ่งหรานไม่พบ คุณยังมีโอกาสอยู่ ถ้าเธอเป็นอะไรขึ้นมา เรื่องของคุณจะไม่ใช่แค่การลักพาตัวธรรมดา”