กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เรือล่องออกไปไกลมากโดยไม่ได้จุดตะเกียง อาศัยเพียงแสงจากท้องฟ้าในการพายเรือ
ชายสองคนนั่งอยู่หัวเรือ เหลือบมองมาทางซ่งหรานแวบหนึ่ง “ผู้หญิงคนนี้ใจเย็นจริง ๆ”
“ฉันจะบอกให้ ครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งก่อน” น้ำเสียงของเขาพลันต่ำลง แฝงความเหี้ยมเกรียมที่เค้นออกมาจากซอกฟัน “อย่าคิดว่ายังมีโอกาสหนีอีก!”
ซ่งหรานจึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น มองเขาผ่านเส้นผมที่ปรกติดขนตา
แววตานั้นเรียบเฉย ราวกับกำลังมองตัวตลกที่เอาแต่ก่อเรื่อง
“มองอะไร!”
ชายคนนั้นถูกสายตานี้ทิ่มแทงจนเสียงสูงขึ้น “อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าเธอคิดจะทำอะไร อยู่ที่นี่เธอมีแต่ทางตายเท่านั้น”