กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ก็บอกแล้วว่าคนพวกนี้ใช้ไม่ได้! แม้แต่คืนเดียวยังหลบไม่พ้น ยังจะทำเป็นรับเงินทำเรื่อง ตอนนี้คนไปอยู่ในมือตำรวจ ไม่รู้ว่าจะซัดทอดพวกเราไหม!”
“เพราะแบบนี้ไงข้างบนถึงให้เราเปลี่ยนที่ซ่อนผู้หญิงคนนี้ตั้งแต่วันนี้” เสียงของผู้หญิงต่ำลงกว่าเดิม “รอต่อไปไม่ได้แล้ว คืนนี้ก็พาตัวผู้หญิงคนนี้ออกไป ส่งเข้าป่าไป”
ซ่งหรานเอาแผ่นหลังกดแนบกับผนังที่ชื้นแฉะ เสียงดังหึ่งก้องในหูยังไม่จางหาย เสียงพูดข้างนอกก็ทยอยเจาะเข้ามาในสมองเธอทีละประโยค
เสียงของผู้หญิงแหลมบาง ราวกับถูกขัดด้วยกระดาษทราย แฝงความแหบที่จงใจทำขึ้น กลัวคนจับเค้าเสียงเดิมได้