กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ปากของเธอถูกผ้าผนึกไว้ กลืนน้ำลายยังทำไม่ได้ ขยับเพียงนิดเดียวก็เกิดอาการคลื่นไส้จนอยากอาเจียน ทำได้เพียงส่งเสียงแผ่วเบา ไม่มีทางเรียกขอความช่วยเหลือได้เลย
“ที่นี่ที่ไหน...”
ประสาทสัมผัสของเธอยื่นออกไปก่อนเหตุผล แต่คว้ากลับมาได้เพียงความมืดมิดแห่งฟ้าบุพกาล
ดวงตาลืมอยู่ แต่กลับมองไม่เห็นสิ่งใด
ความมืดข้นหนาจนละลายไม่ออก ราวกับมีคนเอาผ้าดำคลุมหัวเธอไว้ หรือราวกับว่าที่แห่งนี้ไม่มีแสงสักเศษเสี้ยวเล็ดลอดเข้ามาได้เลย
ซ่งหรานได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้น ตึ้ก ๆ ตึ้ก ๆ กระแทกอยู่บนแก้วหู หนักและเร่งเร้า
“ตกลงใครกันที่จับฉันมา...”
“พวกเขาจะพาฉันไปที่ไหน...”