กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ซ่งหรานค่อย ๆ กัดฟันแน่นอยู่ในความมืด ฟังเสียงฝีเท้าของสองคนนั้นค่อย ๆ ห่างออกไป
เธอจึงผ่อนลงช้า ๆ แล้วค่อย ๆ ซ่อนเศษกระเบื้องไปไว้ด้านหลังทีละนิด
จู่ ๆ ซ่งหรานก็ไม่รีบร้อนจะออกไปอีกแล้ว ตอนนี้เธอต้องตั้งหลักและรักษาเรี่ยวแรงไว้ก่อน
ซ่งหรานนับเสียงต่าง ๆ ข้างนอกอยู่ในความมืด
เสียงข้างนอกเริ่มบางลงเรื่อย ๆ เงียบลงเรื่อย ๆ มาถึงตอนหลัง แม้แต่เสียงหมาเห่าในระยะไกลก็ไม่ได้ยิน เสียงทุกอย่างจมลงไปหมด
ซ่งหรานพอเดาได้ว่าคงจะมืดแล้ว
แปลกที่ในใจของเธอกลับสงบลง
กลัวไปก็ไม่มีประโยชน์ ตื่นตระหนกยิ่งไม่ต้องพูดถึง ในเมื่อตอนจากมาก็เป็นแบบนี้แล้ว ต่อไปก็ไม่มีอะไรน่ากลัวอีก