กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ถ้าเป็นในงิ้วละคร ปิดประกาศที่ประตูเมืองเมื่อไร ไพร่พลก็ต้องพลิกทั้งเมืองขึ้นมาให้คว่ำไปเลย
แต่นี่ไม่ใช่สังคมเก่าแก่ดั้งเดิมแล้ว
ต่อให้พ่อลู่มีอำนาจหน้าที่ใหญ่หลวงแค่ไหน ข้างบนก็มีระเบียบข้อบังคับคุมอยู่ ข้างล่างก็มีมวลชนจับตาดูอยู่ จะยื่นรายงานสักฉบับต้องเขียนให้ชัดเจนทั้งเหตุผล ขอบเขต กำลังคนที่ใช้ เรื่องไหนบ้างที่จะปล่อยตามอำเภอใจของตัวเองได้
เสิ่นชิงถอนหายใจ “ตอนนี้ทำได้แค่รอข่าว” ตอนที่พูดประโยคนี้ เธอเองก็ได้ยินความขื่นฝาดในลำคอของตัวเอง “ขอแค่อาหรานยังไม่ถูกพาออกจากเมือง ก็ยังมีโอกาส เมืองจะใหญ่แค่ไหนสุดท้ายก็มีขอบมีเขต ค้นสักรอบก็ต้องหาเจอ”