กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ผมเห็นด้วยกับการจัดการของคุณ” ลู่เจิ้นตงเอ่ยขึ้นช้า ๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำและหนักแน่น “ต่อหน้าต่อตา เราให้เซี่ยงหลินกับจวงเลี่ยงพาคนออกค้นหาต่อไป ทำให้เกิดความเคลื่อนไหวสักหน่อย ให้อีกฝ่ายคิดว่าพวกเรายังไม่รู้เรื่อง และยังถูกพวกมันจูงจมูกอยู่”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับทบทวนบางอย่างในหัวอยู่หลายรอบ ก่อนจะพูดต่อ “ส่วนทางผมจะยื่นเรื่องขอกำลังคนจากผู้บังคับบัญชาสักหนึ่งหน่วย แล้วค้นหาอย่างเงียบ ๆ”
พ่อลู่ยืนอยู่หน้าโต๊ะหนังสือครู่ใหญ่ นิ้วเคาะขอบโต๊ะเก่าจนขึ้นเงาเบา ๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เสียงนั้นแผ่วเบาเหลือเกิน แต่กลับเหมือนลูกตุ้มนาฬิกาที่แกว่งไปมา เคาะลงกลางใจของลู่เจิ้นตงทีละจังหวะ