กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ลู่เซี่ยงหลินชะงักฝีเท้า มองพี่ชายของตัวเอง
“ถ้าออกจากที่นี่ด้วยการเดินเท้าคงเด่นสะดุดตาแน่ พวกมันต้องใช้รถยนต์ แต่รถยนต์จะออกไปก็ไม่ง่าย เธอพาคนไปเฝ้าตามทางแยกสักหลายจุด” ลู่เจิ้นตงพูดถึงตรงนี้ แววตาในดวงตาก็มืดลงอีกเล็กน้อย “หวังว่าเราจะทัน”
ถ้าปล่อยให้ซ่งหรานออกจากเมืองได้จริง เรื่องก็จะยิ่งยุ่งยากขึ้นมาก ถึงตอนนั้นก็จะยิ่งวุ่นวายกว่าเดิม
ลู่เซี่ยงหลินพยักหน้า แล้วรีบออกไปทันที
“เจิ้นตง” เสิ่นชิงก้าวเข้ามา เสียงเบาจนแทบเลือนหาย “อาหรานจะเป็นอะไรไหม...”