ตอนที่ 330 หรือจะตกใจจนเสียสติ

ลู่เซี่ยงหลินใช้หัวแม่มือเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของเขาอย่างลวก ๆ ปลายนิ้วหยาบกร้าน แต่น้ำหนักมือกลับไม่แรงนัก

“แต่ถ้าหาไม่เจอ” เขาหยุดพักหนึ่ง สายตาหนักอึ้งจับจ้องอยู่ที่ดวงตาของเย่เย่ “พวกเราก็ต้องกลับบ้านแต่โดยดี รอให้ผู้ใหญ่ตามหากัน ดีไหม”

พอพูดจบ เขาก็รู้แก่ใจดีอยู่แล้ว

คืนนี้ถ้าไม่ปล่อยให้เด็กคนนี้ได้ออกไปเดินเองสักรอบ เขาก็ไม่มีทางอยู่นิ่งได้แน่

แทนที่จะปล่อยให้เขาร้องไห้โวยวายอยู่ที่บ้านจนถึงกลางดึก สู้พาเขาออกไปตามหาตามเส้นทางสักรอบเสียยังดีกว่า ต่อให้สุดท้ายไม่พบอะไรเลย อย่างน้อยก็ให้เขาได้เห็นกับตาว่าผู้ใหญ่กำลังตามหากันอยู่ ในใจเขาจะได้สงบลงสักครึ่ง