กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ประตูเหล็กลูกกรงถูกดึงเปิดจากด้านใน พวกเด็ก ๆ พากันกรูออกมาเหมือนฝูงนกกระจอกที่รังแตก ผ้าพันคอสีแดง เสื้อผ้าสีเทา ปนกันเป็นสีสันคึกคักก้อนหนึ่ง
เย่เย่ปนอยู่ในฝูงคน มองเห็นเธอแต่ไกล ขาสั้น ๆ ก้าวสลับกันเร็วพรืด กระเป๋านักเรียนบนหลังกระโดดโลดเต้นขึ้นลง
“แม่!”
เขาพุ่งเข้ามากอดขาซ่งหรานไว้แน่น ใบหน้าน้อย ๆ ที่เงยขึ้นมามีรอยฝุ่นเปื้อนอยู่เล็กน้อยไม่รู้ไปถูมาจากมุมกำแพงไหน เหงื่อบนหน้าผากทำให้เส้นผมไม่กี่เส้นติดกันเป็นกระจุกบาง ๆ
ซ่งหรานย่อตัวลง ควักผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดที่ขมับให้เขา แล้วปัดฝุ่นที่เปื้อนอยู่บนใบหน้าออก น้ำเสียงเบา ๆ “ทำไมเหงื่อออกเยอะขนาดนี้ วิ่งออกมาเหรอ?”