ตอนที่ 326 ซ่งหรานหายไป

ความเจ็บปวดไล่ตามมาช้ากว่าครึ่งจังหวะ ก่อนจะถาโถมปกคลุมไปทั่ว ลามจากท้ายทอยแผ่ไปยังทุกอณูของร่างกาย ราวกับเข็มที่เผาไฟจนแดงนับไม่ถ้วนทิ่มพรวดเข้าที่หนังศีรษะพร้อมกัน

ซ่งหรานอ้าปาก แต่ก็ไม่สามารถเปล่งเสียงออกมาได้แม้แต่เสี้ยวเดียว

ไฟถนนในตรอกแตกกระจายเป็นวงแสงเหลืองหม่นหลายวงอยู่ตรงหน้า ใบหน้าผอมดำของแม่หลี่ผลุบ ๆ โผล่ ๆ อยู่ใกล้บ้างไกลบ้าง สุดท้ายก็ถูกความมืดกลืนหายไปในคำเดียว

แม่หลี่ยืนตัวแข็งทื่อ ริมฝีปากสั่นขึ้นมาก่อนเป็นสิ่งแรก “ตาย... ตายแล้วหรือเปล่า”

“ทำไมถึงลงมือเลยล่ะ! ถ้าคนตายขึ้นมาจะทำยังไง!”

หลี่ชุนเจี๋ยเดินออกมา มือยังกำท่อนไม้ที่ห่อหนังสือพิมพ์ไว้อยู่ “ไม่ตายหรอก”