กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ลองคิดดูสิ ทุกวันเธอไปยืนอยู่หน้าโรงภาพยนตร์จนเลิกฉาย กลับมาก็ยังต้องล้างหม้อล้างชามกว่าจะได้นอนกี่โมงแล้ว ถ้านับเวลาที่ต้องเตรียมของตอนเช้าอีก วันหนึ่งได้นอนสักกี่ชั่วโมงกัน”
หลี่ชุนฮวาถูกคำพูดเป็นชุดนั้นทำให้ชะงักไปนิดหนึ่ง อ้าปากขึ้นมาแล้วก็เผลอเกาหลังศีรษะ
“ก็...ก็พอไหวนะ ไม่ถือว่าลำบาก ยังสบายกว่าตอนที่ฉันอยู่บ้านแต่ก่อนตั้งเยอะ”
หลี่ชุนฮวาพูดพลางเกาหัว “ตอนนี้ฉันก็นึกไม่ออกเหมือนกันว่ามีอะไรที่ดีกว่านี้”
ซ่งหรานมองท่าทางซื่อ ๆ ของเธอแล้วมุมปากอดยกขึ้นไม่ได้
“เธอไม่มีทางที่ดีกว่า แต่ฉันมี”