กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
พอพูดจบ เขายกมือผลักประตูรถ ท่าทางฉับไว ราวกับกลัวว่าถ้าอยู่ต่ออีกสักนิดจะเปลี่ยนใจ
“ในเมื่อพูดกันจนเปิดอกแล้ว ผมก็ไม่มีอะไรจะพูดอีก” พ่อลู่เรียกเขาไว้ น้ำเสียงอ่อนโยนลงอย่างหาได้ยาก “คุณเป็นคนรู้จักกาลเทศะ ผมไม่หน่วงเวลาทำงานคุณแล้ว”
เสิ่นหวยชะงักมือที่กำลังผลักประตู หันกลับไปพยักหน้าให้พ่อลู่เล็กน้อย “คุณอาลู่ ไปดีนะครับ”
เขาลงจากรถ เดินไปข้างทางแล้วจับจักรยานขึ้นตั้ง ขายาวก้าวคร่อมคนก็หายเข้าไปในแสงเช้าที่ลึกขึ้นเรื่อย ๆ
พอฟ้าเริ่มมืด หลี่ชุนฮวาถึงกลับมา