กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เสิ่นฮ่าวเงยหน้าขึ้น ส่ายศีรษะ คิ้วเล็ก ๆ ขมวดเข้าหากันนิด ๆ ราวกับกำลังชั่งใจว่าจะพูดอย่างไร
“อาไม่ได้โกรธคุณ”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง เสียงเบาลง
“วันนี้ครูซ่งกับเย่เย่ถูกรบกวนอยู่หน้าโรงเรียน พออาได้ยินแล้วก็โกรธมาก”
ท่าทางของเสิ่นหวยชะงักค้างอยู่กลางอากาศ ชายเสื้อตัวนอกข้างหนึ่งลื่นหลุดจากมือเขา ห้อยลงข้างขา
“ว่าอะไรนะ”
“มีป้าคนหนึ่งพาเด็กมาคนหนึ่ง มาขวางครูซ่งไว้ที่หน้าโรงเรียน” เสิ่นฮ่าวพยายามนึกย้อน สองมือเผลอประสานกันแน่น “ทั้งร้องไห้ทั้งตะโกน บอกว่าครูซ่งรังแกพวกเขา แล้วยังบอกว่าเย่เย่เข้าโรงเรียนได้ด้วยเส้นสาย”
สีหน้าของเสิ่นหวยหม่นลง