กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ซ่งหราน โดยสันดานเธอก็เป็นผู้หญิงขี้โอ่แบบนี้ เธอคิดว่าทำเป็นไม่แคร์แล้วจะหลอกฉันได้เหรอ”
ซ่งหรานได้ยินแล้วแม้แต่เปลือกตาก็ไม่ยกขึ้น
“เพราะงั้นฉันถึงบอกว่าเธอติดอยู่ในอดีต” เสียงของเธออ่อนโยน ราวกับกำลังพูดเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับตัวเอง “โจวหว่านชิว เธอมีชีวิตมาสองชาติแล้ว ก็ยังมองเห็นแต่สิ่งพวกนี้”
“เธอคิดว่าทุกอย่างที่ฉันมีตอนนี้ ล้วนได้มาจากลู่อิ้งเชินงั้นเหรอ”
ซ่งหรานก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว โจวหว่านชิวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว หลังเอวกระแทกเข้ากับเสาคอนกรีตหน้าสถานีตำรวจ สะเทือนจนเธอสะดุ้งทั้งตัว