กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หวังถิงถิงโกรธจนแทบระงับไม่อยู่ อกขึ้นลงเป็นระลอก ผมหน้าม้าถูกลมพัดจนยุ่งเหยิง ใบหน้าครึ่งหนึ่งแดงก่ำด้วยความโกรธ
เธอหันหน้าไปทางกลุ่มผู้ปกครองที่ยังไม่แยกย้าย แล้วพูดเสียงดัง “ฉันให้คนไปแจ้งตำรวจแล้ว! คนคนนี้มาที่หน้าประตูโรงเรียนของลูกเรา พูดจาไร้สาระ ทำลายชื่อเสียงโรงเรียน ทำให้เด็ก ๆ เรียนหนังสือไม่สงบ ต้องให้คำอธิบายกับเรา!”
ดวงตาของโจวหว่านชิวเบิกโพลง รูม่านตาหดเล็กลง
“แจ้งตำรวจ?”
เสียงของเธอพลันสูงขึ้น แหลมจนเพี้ยน “เธอมีสิทธิ์อะไรไปแจ้งตำรวจ! ฉันไม่ได้ตีใคร ไม่ได้ด่าใคร ตำรวจมาก็ทำอะไรฉันไม่ได้!”