กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ลูกชายฉันเข้าโรงเรียนประถมสาธิตได้ยังไง ถึงจะให้พวกคุณมาคาดเดากันตรงนี้?”
เธอหันศีรษะกลับ สายตามองไล่ทีละคนไปยังใบหน้าของผู้ปกครองไม่กี่คนที่เพิ่งพูดเมื่อครู่
พวกนั้นถูกเธอมองจนตัวหดลง สองคนถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว อีกคนเป็นหญิงสาวที่เลี่ยงสายตาไปอย่างเก้อ ๆ แสร้งก้มลงจัดสายกระเป๋านักเรียนของลูก