กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
แสงไฟจากหัวเตียงสาดเข้ามา ฉายให้เห็นคิ้วและดวงตาของเขาได้ชัดเจน ความเย็นชาแข็งกระด้างที่มีอยู่แต่เดิมนั้นไม่รู้จางหายไปตั้งแต่เมื่อไร ระหว่างคิ้วขมวดน้อย ๆ ในดวงตามีบางสิ่งละลายอยู่เป็นชั้นที่ไม่อาจคลายออกได้
ซ่งหรานเกี่ยวแขนรอบคอชายหนุ่ม แล้วค่อย ๆ แนบริมฝีปากลงไป
ลู่อิ้งเชินแข็งค้างไปทั้งตัว
มือใหญ่ที่ประคองอยู่ข้างเอวของเธอพลันกำแน่นขึ้น ข้อนิ้วกดลึกเข้าไปในเนื้อผ้าชุดนอนของเธอ แต่ก็ไม่มีการเคลื่อนไหวอื่นใดอีก
“ลู่อิ้งเชิน…”
เธอหลับตา เสียงแผ่วเบาราวลมหายใจจะขาด ลมหายใจอุ่น ๆ เป่ารดอยู่บนริมฝีปากของเขาทั้งหมด
ลมหายใจของชายหนุ่มสะดุดไปครึ่งจังหวะ