ตอนที่ 297 กอดฉันนอนได้ไหม

ลู่อิ้งเชินมองลูกชายที่กลับมาสงบลงแล้ว แต่ในใจเขากลับยังอึดอัดไม่หาย

ตอนค่ำ ลู่อิ้งเชินอยู่เป็นเพื่อนเย่เย่เนิ่นนาน อาบน้ำเสร็จยังเล่นหมากล้อมเป็นเพื่อนอีกหลายตา กระทั่งถึงเวลานอน

“พ่อ...” เย่เย่หาว “พ่ออุ้มผมเข้านอนหน่อยได้ไหมครับ”

ลู่อิ้งเชินก้มมองเขาทีหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไร ยื่นมือช้อนทั้งตัวเขาขึ้นมา

เย่เย่ขดอยู่ในอ้อมแขนเขา หัวน้อย ๆ พิงไหล่เขา ไม่นานลมหายใจก็สม่ำเสมอ

ในห้องเปิดเพียงโคมไฟหัวเตียงดวงเดียว แสงสีเหลืองนวลทอดลงบนตัวพ่อลูก ทำให้เงาสองเงาทาบลงบนผนัง ซ้อนทับกันจนเหมือนแยกจากกันไม่ออก