กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
คิดมาถึงตรงนี้ ตะเกียบในมือเขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยว่า “รู้อย่างนี้ฉันไม่บอกเธอเรื่องโรงงานก็ดี”
ตอนนั้นซ่งหรานกำลังก้มหน้าดื่มน้ำแกง พอได้ยินจึงเงยหน้าขึ้นมา ทั้งปากยังมีน้ำแกงอยู่คำหนึ่ง “อะไร”
“ฉันบอกว่า รู้อย่างนี้ฉันไม่มอบเรื่องโรงงานนี้ให้เธอดูแลหรอก” ลู่อิ้งเชินวางตะเกียบลงแล้วมองเธอ “เธอต้องวาดแบบ ต้องดูแลการขาย แถมยังต้องไปห้างสรรพสินค้าอีก คนคนเดียวจะแบ่งร่างได้กี่ร่างกัน”
ซ่งหรานกลืนน้ำแกงลงไปแล้วหรี่ตายิ้ม “ก็ยังดีนี่ ไม่ได้ยุ่งอะไรนักไม่ใช่เหรอ เฉิงหล่างกับชุนฮวาต่างหากที่เป็นคนยุ่ง”