ตอนที่ 294 ถ้าซ่งเย่หายไป ทุกอย่างก็จะกลับเป็นเหมือนเดิม

โจวหว่านชิวยืนอยู่กับที่ เล็บกดลงไปในฝ่ามือ ความเจ็บแปลบนั้นไหลจากฝ่ามือขึ้นไปถึงกลางใจ

โจวเซี่ยงตั่งถูกเธอกำแขนจนเจ็บ อดไม่ได้ที่จะร้อง “ซี๊ด” ออกมา พอจะดึงมือกลับ ก็ถูกโจวหว่านชิวกระชากอย่างแรง ทั้งตัวเซถลาไปข้างหน้าสองก้าว

“อา ทำอะไรน่ะ เจ็บนะ…” โจวเซี่ยงตั่งร้องเสียงเบา

โจวหว่านชิวไม่ปล่อยมือ กลับกำแน่นกว่าเดิม เสียงกดต่ำ แต่แฝงความดุดันแบบกัดฟันกรอด “เห็นไหม นั่นไงซ่งเย่”

โจวเซี่ยงตั่งมองตามสายตาของเธอ ฝั่งตรงข้ามถนน เด็กชายตัวน้อยที่แต่งตัวหล่อและน่ารักกำลังเงยหน้าพูดกับซ่งหราน