กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เขาลังเลอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะเอ่ยขึ้น “อา น้าเสิ่นจะไล่พวกเราไปหรือครับ?”
เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความกลัว “พวกเราต้องกลับบ้านเกิดกันหรือเปล่าครับ?”
นิ้วมือของโจวหว่านชิวชะงัก
ธนบัตรปึกนั้นถูกเธอกำจนยับย่น แล้วค่อย ๆ คลายออก วางกลับลงบนโต๊ะเบา ๆ
เธอจึงหันกลับมา มองใบหน้าเล็ก ๆ ที่หวาดระแวงไม่สบายใจของโจวเซี่ยงตั่ง มุมปากกระตุกนิดหนึ่ง น้ำเสียงฟังไม่ออกว่าโกรธหรือดีใจ “เธอกลัวกลับบ้านเกิดหรือ?”
โจวเซี่ยงตั่งพยักหน้าอย่างแรง แล้วก็ส่ายหน้าอย่างแรง รอบดวงตาแดงก่ำ “ผมไม่อยากกลับบ้านเกิดครับ บ้านเกิดเทียบกับเมืองชายแดนยังไม่ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเมืองหลวง…”