กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
โจวหว่านชิวเหลือบมองปึกธนบัตรสิบหยวนที่เสิ่นชิงวางลง ให้บ้านซ่งหรานทั้งหลัง แต่พอเป็นเธอกลับเอาเงินไม่กี่ร้อยหยวนมาส่ง ๆ ไป
นี่มันเรื่องอะไรกัน
จะทิ้งเธอเหมือนขยะอะไรสักอย่างงั้นหรือ
เรื่องมันจะง่ายขนาดนั้นได้ยังไง
โจวหว่านชิวสูดลมหายใจลึก ๆ ยกมือขึ้นปาดหน้าไปมา น้ำเสียงแหบแห้งและร้อนรน “พี่สะใภ้ใหญ่ ให้ฉันไป ฉันจะไปที่ไหนล่ะ ยังต้องพาเซี่ยงตั่งไปด้วย พี่จะให้ฉันไปหาที่อยู่ที่ไหนในเวลาฉุกเฉินแบบนี้”
เสิ่นชิงมองเธอ สีหน้าแทบไม่มีความรู้สึกอะไร
แต่ก่อนเห็นเธอว่านอนสอนง่ายน่าสงสาร แถมยังพาเด็กมาอีกคนหนึ่ง เป็นผู้มีพระคุณของตระกูลลู่ ทำอะไรก็ล้วนถือว่าเหมาะสม
ตอนนี้พอมองอีกครั้ง กลับรู้สึกหนาวเย็นในใจ