ตอนที่ 290 พบกันด้วยดี จากกันด้วยดี

หมอนคือคู่ที่ฉินซวงเพิ่งซื้อมาใหม่ ผ้าซาตินสีชมพูทอประกายนวลในแสงยามเช้า ยังมีกลิ่นหอมจาง ๆ ของฝักสบู่ติดอยู่ด้วย

เธอสูดลมหายใจเข้าลึก เงี่ยหูฟังเสียงขยับเขยื้อนข้างนอก

ในห้องเงียบสนิท ลู่อิ้งเชินไม่อยู่ข้าง ๆ ฝั่งนั้นของผ้าห่มเย็นไปแล้ว เขาคงลุกขึ้นตั้งแต่เนิ่น ๆ

ซ่งหรานห่อตัวอยู่ในผ้าห่มอ้อยอิ่งอยู่สองสามนาที กว่าจะค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง คว้าเสื้อคลุมตัวหนึ่งมาคลุมแล้วเดินไปที่หน้าต่าง

ตอนที่ดึงผ้าม่านออก แสงแดดฤดูหนาวก็สาดพรวดเข้ามา ปูเต็มห้อง แม้แต่ฝุ่นละอองที่ลอยอยู่ในอากาศก็ถูกเคลือบด้วยสีทองอ่อน ๆ